آيهء مباركه : « وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ » ؛ « 1 » ما از آنان امامانى قرار داديم كه هدايت كنند به امر ما چون صبر پيشه كردند و به آيات ما يقين داشتند . نيز شاهد ديگرى بر اين حقيقت است . بر اساس ظاهر آيه ، امامت از پيش براى امامان هدايت‌گر جعل شده و سبب جعل اين مقام براى ايشان صبر و يقين آنان بوده است ، در حالى كه امامان الاهى در اين دنيا صبر و يقين خود را به منصه ظهور گزارده‌اند . حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا سلام اللَّه عليها در خطبهء فدكيه ، علم خداوند به عمل بندگان و علم او به آينده را سبب همين گزينش مىداند . « 2 » پس معلوم مىشود كه خداوند به علم سابق خويش از يقين و شكيبايى ايشان در دنيا آگاه بوده و به همين جهت از پيش مقام امامت و هدايت امت را براى ايشان جعل كرده است ، چنان كه اگر معلمى در ابتداى امر استعداد شاگردى را كشف كند و يقين داشته باشد كه وى در امتحانات آخر سال قبول خواهد شد ، همان وقت به او نمرهء قبولى مىدهد و او را به مرتبهء بالاتر منتقل مىكند . پس موفّقيّت اين شاگرد به اختيار خود است ؛ امّا كسى كه رتبهء او را ارتقا داد معلمش بوده است . آيهء پنجم : « اهل ذكر » « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لاتَعْلَمُونَ » ؛ « 3 » اگر نمىدانيد از اهل ذكر سؤال كنيد . اين آيه نيز بر عصمت دلالت مىكند . در اين آيه به « سؤال » از « اهل ذكر » امر شده

--> ( 1 ) . سورهء سجده : آيه 74 . ( 2 ) . ر . ك : بلاغات النساء : 15 . ( 3 ) . سورهء نحل : آيه 43 و سورهء انبياء : آيه 7 .